2 kişilik

İçimde 2 insan-yaratık-ses-düşünce konuşuyor sürekli.Ama sürekli.Bambaşka karakterdeler, ikisinin fikirbirliğine vardıkları şeyleri kendi fikrim olarak kabul ediyorum, bu okadar az oluyor ki...Şu anda ikisi fikirbirliğindeler, bana ne yaptıklarını ya da ne yaptığımızı biliyoruz.
Ben alsa karar veremem diyorum sürekli, herkese anlatıyorum karar vermekten nefret ediyorum,alışveriş yaparken asabi oluyorum, insanları uyarıyorum lütfen beni karar vermek zorunda bırakmayın, bunu çok basit şeyler için istiyorum, nereye gidelim, ne yiyyelim, onu da yiyebiliriz, bunu da hangisi?? bana sormayın çünkü içimdeki 2 zebaninin karar birliğine varması imkansız.Sanki verecekleri karar hayatımın sonuna kadar etkileyecek, tabii okadar beklemiyorum çünkü benim felsefem "skmişim"- karar vermiyorum!etrafımdakilere bir kere daha anlatıyorum ben karar veremem,zorlama beni,bazen yüksek sesle söylüyorum, sana kaç defa daha karar verme özrülü bir insan olduğumu anlatıcam! karar vermek zorunda bırakma beni,yeter,soru sorma hiç!!!!İçimdeki zebanilere karar vermemiz gerektiğini söylemiyorum- karar vermeye çalışmıyorum-çünkü onlarda biliyorlar biz karar veremeyiz,ortak fikrimiz karar vermemek oluyor, kendimle barışıyorum, etrafımla kavga ediyorum...
İkisi de küsmeyi çok seviyorlar, bazen biri küsüyor, bazen ikisi birden...Teki küsünce gene skmişim felsefesini uyguluyorum,ikisi de küsünce çekilmez oluyorum.
Küstüğümde konuşmaktan nefret ediyorum, bu benim küsmem işte-konuşmamak-üzülürsem konuşmam, sinirlenirsem susarım,mutsuzsam ağzımdan laf çıkmaz...konuşmuyorum, 24 saat hiç konuşmadığımı hatırlıyorum.Eve kapanmak ve susmak...Garip bir zevk alıyordum bundan...Nedense kendimde gördüğüm her hastalıklı davranışın üzerine gidiyorum çünkü ilerde normal ve mutlu olacağımı zannediyorum inatla...Kendimi rahat bırakmak istiyorum artık.
Yedek canım var benim hayatta.Kendi içlerinde anlaşamasalarda...